VAARWEL, APRILVIS

De aprilvis ligt bij het visafval. Vroeger ­legden ‘Het Journaal’ en de kranten ons op 1 april nog vrolijk in de luren, anno 2018 is onze humor veranderd. We willen cynische, complexe grappen, geen voor de hand liggende apenstreek. Bovendien bulkt het internet dagelijks van de mopjes en het fake news.

Als kind vond ik 1 april fantastisch. Wekenlang keek ik ernaar uit. Goede grappen bedacht ik niet - ik tekende barsten op de geliefde spiegel van mijn moeder maar zij zag ze niet, ik deed cornflakes in de pantoffels van mijn stiefzus en we kregen ruzie. Nee, ik vond het heerlijk om andermans grappen te onderscheppen en “kikker in je bil!” te roepen. Om met mijn nietsvermoedende stiefvader naar ‘Het Journaal’ te kijken, me af te vragen wat echt was en wat niet, en vanuit mijn ooghoek zijn gezicht in de gaten te houden. Het was een dag waarop volwassenen interessanter werden. Ze bleken lol te kunnen maken, uit het korset van hun plichten en regels te kunnen ontsnappen. Die oerbetrouwbare Martine Tanghe iets horen ­beweren over typende konijnen of de eerste kauwgomballenboom: pure magie. Het deed je geloven in een leven na je achttiende verjaardag. Daarna kon je er weer een jaar tegen.

Nu is het anders. Misschien zijn we verzadigd. Krijgen we zo veel informatie binnen dat crème fraîche door scheerschuim vervangen, enkel stress veroorzaakt. Mij doet het wat dat de 1 apriltraditie verdwijnt. Het laat me beseffen dat ik in de vorige eeuw ben opgegroeid. Het doet me fantaseren over vroeger, over 1885, het jaar van ‘De Aardappeleters’ van Van Gogh. Toen de mensen ‘s avonds in donkere gewaden rond een tafel zaten, bij het schijnsel van een kleine olielamp, en er slechts ééns per jaar hard gelachen mocht worden. Dat dan zelfs de norse tante Berendina haar vergeelde tanden bloot grijnsde, omdat iemand suiker bij de patatten had gedaan.

(Deze column verscheen in Het Nieuwsblad / De Gentenaar) 



Reacties

Populaire posts van deze blog

OMGAAN MET HOOGSENSITIVITEIT

FOETUS

Flor Hermans