ALTIJD HETZELFDE

Zondag was het zonnig, na een lange, donkere winter. De Vlaming kroop uit zijn schuilplaats om op te warmen, als hagedissen op een muurtje van stapelstenen. Vanuit mijn hangmat sloeg ik het schouwspel gade. Daarbij vroeg ik me af wat buitenaardse wezens daarvan zouden vinden. En of het niet beter was geweest met een klassieke soundtrack. Brahms of zo. Iets van een bovenaardse schoonheid.
Eerst trok een stoet van oldtimer tractors door onze anders zo stille straat. Ik ontwaarde één chauffeuse, met een hoekige kaaklijn, gespierde ­armen en een schriele echtgenoot die trillend op het zitje boven het wiel zat, als een schoothond die door zijn baasje in de fietsmand was gepropt. Verder zaten er enkel mannen achter het stuur, met allerlei soorten hoofddeksels op. Sommigen hadden zich verkleed in een klassiek boertje, met een pet uit de vorige eeuw, een donkere kiel en een rode halsdoek vol witte noppen. Alleen de klompen ontbraken. Anderen waanden zich dan weer een cowboy. Een enkeling droeg een hoed van stro. Allen keken even vastberaden.
Een argeloze hardloper, kalend, met een fluopakje aan, werd haast van de weg gemaaid en greep zich geschokt vast aan onze appelboom.
Na de stoet volgde een leger wielrenners, in spannende broekjes en met gestroomlijnde helmen op. Ze brulden luid doch onverstaanbaar. Niet veel later verschenen de fietsende koppels ten tonele. Heren met kaki shorts en bleke winter­benen. Dames die hun witte zomerbroek hadden aangetrokken, waar de naden van hun onderbroek doorheen schemerden. Ze werden voorbijgestoken door cabrio’s waaruit allerhande muziek weerklonk: Madonna, techno en iets uit de jaren 90 waarop ik ooit nog danste.
Het laatste wat ik zag voor de zon onderging: een wandelende zestiger die zijn vrouw toeriep dat het met haar verdomme ­altijd hetzelfde was. Daarna werd het stil.

(Deze column verscheen eerder in Het Nieuwsblad / De Gentenaar)

Reacties

Populaire posts van deze blog

OMGAAN MET HOOGSENSITIVITEIT

FOETUS

Flor Hermans