SELFIEPOES (krantencolumn)

Een Brits kattenasiel zegt dat het steeds moeilijker is om zwarte katten aan een baasje te helpen. Die zouden namelijk nauwelijks zichtbaar zijn op selfies. En gezien almaar meer mensen foto’s van zichzelf op de sociale media posten, en daarbij graag een beroep doen op een fotogeniek huisdier dat extra likes scoort, zijn zwarte katten de klos.
Ik herinner me nog hoe wij vroeger een poes uitzochten. Je dacht niet aan wat anderen vonden. Je trok naar een asiel of naar mensen die een nestje kittens hadden, en je zocht het dier uit dat jouw hart veroverde. Natuurlijk lette je op het uiterlijk van het beestje, maar net als bij andere relaties moest er vooral een vonk overslaan. Als kind vond ik dat magisch, het moment waarop je voor het eerst in de ogen van een dier kijkt en voelt: jij bent het! En dat is niet veranderd. Toen ik enkele jaren geleden mijn katten ging uitzoeken, eentje op een boerderij en eentje in een asiel, werd ik instant verliefd. Ik dacht niet aan hun exploitatie op de sociale media. Mijn teerbeminde poezen zijn dan ook erg gewoon. Ze eten graag en draaien geregeld een drol: het leven dat we allemaal leiden, behalve dan op het internet.
Maar dat kan dus anders, besef ik nu. Want ervaringen die niet op de sociale media aangemoedigd worden, tellen vanzelfsprekend niet. Het gaat erom dat we al onze persoonlijke relaties, niet alleen die met huisdieren, laten goedkeuren door ons publiek. Daarom dienen we:
- enkel origineel ogende huisdieren aan te schaffen om online mee uit te pakken;
- onze partner te dumpen indien hij onvoldoende likes genereert;
- vrienden te worden met een populaire influencer omdat die populair is en influencet;
- oude dametjes alleen te helpen oversteken als iemand foto’s neemt;

- onze opgroeiende kleuter in te wisselen voor een baby: die vindt men nu eenmaal snoeziger.

(Verschenen in Het Nieuwsblad)

Reacties

Populaire posts van deze blog

OMGAAN MET HOOGSENSITIVITEIT

FOETUS

Flor Hermans