DE PARABEL VAN HET WANDELBUSJE (krantencolumn)


De traagste bus van het land, een Gents, elektrische wandelbusje, is gecrasht. De chauffeur was uitgestapt en zag niet dat het busje verder bolde tot tegen een poort. Daarbij raakte een voorbijganger gewond, omdat hij opzij moest springen. Ik had nog nooit van het wandelbusje gehoord. Maar nu weet ik dat het een gratis busje is, zonder gordels, dat mensen die minder goed ter been zijn door autovrij gebied transporteert, en wel tegen 6 km per uur.
Toen mijn vriend het nieuws vernam, noemde hij de crash het regelrechte bewijs dat trager niet per se veiliger betekent. Hij haat snelheidsbeperkingen en fulmineerde dat telkens wanneer de limieten verlaagd worden, er op die plaatsen eerst minder ongevallen zijn en daarna juist meer: omdat men zich bij lagere snelheden te veilig kan gaan wanen. De chauffeur van het wandelbusje was onmiskenbaar zeer op zijn gemak.
Mij stelt de crash met het wandelbusje juist gerust. Natuurlijk is het allesbehalve fijn dat die voorbijganger moest wegspringen voor een bus die tegen zes per uur op hem afkwam, net als Tom Cruise in ‘Mission: Impossible’. Maar misschien vielen de verwondingen mee en heeft hij de ­komende weken een sterk verhaal voor op café. Wellicht vallen de vrouwen met bosjes voor een kerel die niet te beroerd is om zijn emoties te tonen terwijl hij over zijn bijna-doodervaring (iets met een tunnel en veel licht) vertelt. Ik bedoel maar: in ‘Temptation ­Island’ zit een verleider die huilt en op sites van vrouwenbladen noemen ze hem ‘boyfriend ­material’.
Nee, wat mij zo gerust stelde, is dat de crash van het wandelbusje als een parabel is, een prachtige metafoor. Zelfs het traagste busje kan botsen! ­Niemand rijdt een foutloos parcours. Dus vergeef jezelf, uit fouten kun je leren.

(Verschenen in Het Nieuwsblad / De Gentenaar) 

Reacties

Populaire posts van deze blog

OMGAAN MET HOOGSENSITIVITEIT

MARJOLEIN, IJSKONIJN?

PRESENTATOR VAN TEMPTATION (krantencolum)