HET KAN VERKEREN (krantencolumn)

Waar stond u toen 2017 in 2018 overging? Ik op een brug over de Schelde, in het voortreffelijke gezelschap van mijn geliefde. De wind deed onze haren dansen, in de verte kleurde het vuurwerk de nachtelijke hemel groen, oranje, wit en paars. Achter ons passeerde een trein. We keken om, telden vijf passagiers. Ik vroeg me af of dat wel een fijne plek was om het nieuwe jaar in te zetten, zo’n duffe, verlaten coupé. Maar misschien gaven die mensen daar niet zo om. Ik geef zelf ook niet zo om de Nieuwjaarsfestiviteiten. Niet meer.
“Ik zat ooit op een vliegtuig op oud en nieuw”, zei mijn vriend terwijl we ons weer naar de Schelde omdraaiden, die rumoerig was, met wilde golven waarin je makkelijk kon verzuipen. “Ik stond ooit met rubberlaarzen in een modderige akker te huilen”, zei ik en we lachten. Toen was ik 16 en had ik dezelfde avond te horen gekregen dat mijn afspraak voor de nieuwjaarsnacht niet doorging. Dus bleef ik alleen thuis en liep rond middernacht de velden in, om naar het vuurwerk te kijken. Daar stond ik dan, wegzakkend in het slijk, met betraande wangen omdat ik ervan overtuigd was dat mijn verdere leven doodeenzaam zou zijn. Het kan verkeren. Vorig jaar stond ik ook op deze brug met mijn geliefde. Toen zei ik opgewekt: 2017 brengt ons vast een kind! Maar dat deed 2017 niet.

Tijdens de eerste minuten van 2018 sms’te ik enkele nieuwjaarswensen en één reactie sprong er tussenuit. Een vrouw stuurde me dat zij niet meer aan wensen doet “want ze blijken soms zo hol”. Gevolgd door: “1000 maal dank om er gewoon te zijn.” Dat kwam aan. Want ja, we wensen elkaar - en onszelf- zo veel. Gezondheid, liefde, succes, geluk. Maar we weten niet wat er komt. Het leven mept omver en steekt bemoedigende handen toe, op onverwachte momenten. Toch wil ik blijven wensen. Ik wens u graag een liefdevol jaar toe, wat er verder ook mag komen.


Reacties

Populaire posts van deze blog

OMGAAN MET HOOGSENSITIVITEIT

MARJOLEIN, IJSKONIJN?

PRESENTATOR VAN TEMPTATION (krantencolum)