EILAND (column)

Mijn vriend en ik kijken naar een natuurdocumentaire. Er zwemt een reuzenschildpad door het beeld. Tussen neus en lippen merkt mijn vriend op dat hij ooit met zo’n dier gezwommen heeft: hij hield zich aan het schild vast en liet zich honderden meters meevoeren. Terwijl ik hem aanstaar, vervolgt hij kalm: “Het was erg bijzonder, maar niet zo spannend als toen ik me uit de voeten moest maken voor die barracuda.”
“O ja, barracuda’s. Altijd lastig”, antwoord ik, zogenaamd blasé.
Ik kijk op naar mensen die veel gereisd hebben. Op Instagram post iemand die ik nog van vroeger ken aan de lopende band foto’s van zichzelf in pakweg Cuba, New York of India, met daarbij de hashtags #bliss, #sunset, #newfriends en #thisisparadise. Ik ben geen fan van die selfies en ondertitels, en ik vraag me soms af of zij niet op de vlucht is voor de dagelijkse realiteit, maar toch bewonder ik haar levensstijl. Zij lijkt zo vrij. Dan zit ik achter mijn computertje een deadline te halen, terwijl buiten de grauwe dag naadloos overgaat in de schemering, en zie ik haar plots opduiken in een vrolijk jurkje nabij de Grand Canyon. Dat zijn momenten waarop ik vrees dat ik onvoldoende leef.
Ik heb niet met een reuzenschildpad gezwommen, hashtag #newfriends. Ik had lang geen geliefde om me op verre reizen te vergezellen, ik durfde het niet alleen, het ontbrak me aan veiligheidsgevoel en eigenlijk had ik er ook het geld niet voor. Ik ben iemand die vooral in zichzelf heeft gereisd. Omdat daar heel wat oude pijn en angsten in de ogen gekeken moesten worden. Dat was primair. Die innerlijke reis leverde veel op, maar leuke kiekjes voor op de sociale media houd je er niet aan over. Noch is het ideaal gespreksvoer bij mensen die liever horen over die keer dat je ging frisbeeën met kapucijnapen in Honduras.
Misschien heb ik nu genoeg soulsearching verricht. Of het is de leeftijd. Of de liefde. In ieder geval begint het te kriebelen om wat meer van de wereld te zien. Ik ben minder bang dan vroeger en ik wil graag eens uit de dagelijkse routine ontsnappen om echt tot rust te komen. Dat hoeft geen vlucht te zijn. Het kan een manier zijn om je horizon te verbreden, om je los te maken van conditioneringen en het leven weer met een frissere blik te aanschouwen. Met dat doel voor ogen hebben mijn vriend en ik een reis geboekt. Naar een eiland in de oceaan, waar palmen groeien, de zon schijnt en het water wemelt van de dolfijnen. Over enkele dagen vertrekken we al.
Tot mijn schaamte kreeg ik eerst een beetje stress bij dat vooruitzicht. Ik dacht aan alles wat ik nog moest regelen, zowel voor mijn werk als in huis. En hoewel er iemand voor ze komt zorgen, voelde ik me toch schuldig tegenover onze katten en kippen. Zelfs het idee om mijn ouders achter te laten verontrustte me opeens, nota bene twee kwieke zestigers die al hun eigen boontjes dopten toen ik nog niet geboren was. Het is alsof mijn angst fluisterde: waarom ontspannen als je ook de afwas kunt doen en kunt meerennen in de ratrace? Maar op de salontafel glanst de reisgids van “ons eiland”. En terwijl ik die doorneem en me het onbekende terrein zo al een beetje eigen maak, voel ik alle zenuwen van me afglijden. Nu verheug ik me op de boeken die ik zal lezen, de bijzondere dieren en uitzichten die ik zal zien. Ik ga eens even écht leven. Ver weg van al wat moet.

(Deze column verscheen in N Magazine. Krijg je graag een seintj in je mailbox als mijn columns online staan, abonneer je dan bovenaan op deze blog. Uitschrijven gaat even makkelijk.)

Reacties

  1. Zeer herkenbaar! Ik hoop dat de reis je goed gedaan heeft.
    Zelf heb ik altijd een zekere wanderlust gehad, maar de context waarin ik opgroeide heeft deze al vrij vroeg overspoeld met angst. Sinds mijn burn-out begint echter ‘alles’ terug wakker te worden. Graag zou ik de wereld willen ontmoeten samen met een partner, maar zolang deze niet aanwezig is in mijn leven, kan ik dit verlangen evengoed met kleine stapjes liefdevol tegemoet komen in en vanuit mijzelf. Als ik het niet aan mijzelf kan geven, kan ik het later ook niet delen met een ander.
    Afgelopen zomer deed ik in die zin mezelf een fantastisch cadeau. Auto ingeladen en op mijn eentje zonder planning twee weken intiutief gaan rondrijden in Noorwegen. Opruim(t)en van geconditioneerde angsten en thuiskomen als nooit tevoren.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

OMGAAN MET HOOGSENSITIVITEIT

MARJOLEIN, IJSKONIJN?

PRESENTATOR VAN TEMPTATION (krantencolum)