dinsdag 21 augustus 2012

SLOOP HAAR KLAAGMUUR!

- Fleur de Collaborateur-
Sloop haar klaagmuur!
Als het aan hen ligt, wordt het vanavond geen seks maar arme schaapjes tellen. Vrouwen hebben van klagen hun standaard communicatievorm gemaakt.  Het goede nieuws: daar valt iets aan te doen!
collaborateur: Fleur van Groningen
 

1. Lijdende  voorwerpen
Ook uw collaborateur waagde na haar humaniora een poging tot studeren. Mijn keuze viel op psychologie. Ongeveer 3 maanden hield ik dat vol. Al van in het begin stoorde ik me mateloos aan de lessen filosofie, waarin enkel vragen werden gesteld (en dromerig in de verte werd gestaard) maar nooit een concreet antwoord kwam. Zelfs de rimpels in het voorhoofd van mijn prof hadden de vorm van een vraagteken. Mijn praktische antwoorden werden niet in dank afgenomen en ik verliet de klas steevast verwarder dan voordien. Maar het absolute breekpunt kwam toen ik tijdens de lessen psychologie, mijn eigen case kreeg voorgeschoteld. We hadden ‘t één en ‘t ander bijgeleerd over Freud, Jung en nog wat beruchte zielenknijpers, en nu moesten we hun methodes toepassen op fictieve patiënten. Dus kregen we allemaal een fiche met daarop een case: een zielepiet die door ons, edelmoedige psychologen in spé,  geholpen moest worden. Op mijn kaartje stond één van de minder lollige dingen die ik ooit zelf had meegemaakt en ik blokkeerde. Terwijl de rest van de klas likkebaardend hun case begon te kraken, trachtte ik een vreemde bal in mijn keel weg te slikken. Toen stelde mijn lerares voor om mijn case voor de klas op te lossen. “De persoon die dit meemaakt, zal de rest van zijn leven aan hevige angstaanvallen lijden en nooit op eigen benen kunnen staan. Dit is uitzichtloos. Deze patiënt kunnen we helaas niet helpen.” De stem van mijn lerares echode ergens in de verte.  Als verdoofd pakte ik mijn papieren en tas, en liep ik de klas uit. De jaren daarop stampte ik zonder diploma maar geheel op eigen benen, een bloeiende carrière uit de grond. En die angsten? Die worden in stilte bevochten. ‘Zij die geen vrees kennen, kennen ook geen moed’,  prent ik mezelf op moeilijke momenten in.
Helaas zijn ontmoetingen met moedige medezusters eerder zeldzaam. Dezer dagen bevind ik mij vooral in het gezelschap van vrouwen die topfuncties bekleden. Hier en daar loop ik een rechtschapen exemplaar tegen het lijf maar om het op Bijbelse wijze uit te drukken: de rotte appels zijn beduidend dikker gezaaid. Deze vrouwen hebben misschien wel macht, status en een vette bankrekening - gelukkig zijn ze niet, laat staan dapper. Hoe gerieflijker hun levensomstandigheden, hoe dieper hun zuchten. Werkelijk iederéén heeft het in hun ogen op hen gemunt en ze doen niet anders dan klagen over kleinigheden en afgeven op andere, ogenschijnlijk meer tevreden mensen.  Al een chance is er nog botox om de afgunst van hun misnoegde gezichten te gommen. Maar niet alleen de zakenvrouwen zijn malcontent, ook de huisvrouwen klagen steen en been. Laatst vertrouwde er mij eentje toe dat ze een kuisvrouw heeft omdat ze zelf niet graag poetst - “ik doe alleen waar ik zin in heb”-  én haar hardwerkende man op zijn enige vrije dag háár werk laat overnemen. Vervolgens slaakte ze een diepe zucht. “Ik wou dat hij meer vrije dagen had zodat hij op de kinderen kon passen maar ja, dan hebben we minder geld.” Toen rolde ze met haar ogen: “Dat jij vrijwillig werkt!  Kan jouw man dat niet doen?” Het moge duidelijk zijn: de vrouw van nu is rotverwend.  Eens flink afzien, zou haar verdomme deugd doen.

2. Zagen is  liefde vragen
Het is natuurlijk een uit de hand gelopen egokwestie. Niet zelden manifesteert het mannelijk ego zich door te benadrukken hoe bevoorrecht  de eigenaar in kwestie wel is. Maar het vrouwelijk ego doet meestal exact het omgekeerde. Met andere woorden: een vrouw die in uw bijzijn zielig doet, smeekt om uw bewondering. Geschift? Zeker en vast. Daar zit immers vrouwenlogica achter: een bevoorrechte vrouw zal bij haar geslachtsgenoten enkel haat en jaloezie oogsten. Benadrukken hoe gefortuneerd ze is, is het domste wat ze kan doen in de race om aandacht. Terwijl een benadeelde vrouw steevast op sympathie mag rekenen, niet in het minst omdat ze met haar eigen miserie het zelfvertrouwen van haar ‘vriendin’ opkrikt.  De meeste vrouwen projecteren deze vrouwenwet onbewust op mannen. Vervolgens zijn ze teleurgesteld als die niet reageren zoals een vriendin zou doen, maar met concrete oplossingen in plaats van complimenten komen aandraven. Rare jongens, die wijven.    
Als men het mannenego en het vrouwenego samen gewoon hun gang laat gaan, wordt er al rap een monsterverbond gesmeed. Hij doet zijn uiterste best om te laten zien wat hij allemaal in zijn mars heeft, zij doet niet anders dan jeremiëren. Hij slooft zich steeds meer uit,  zij wordt een nog verwender nest dan ze al was. Het is duidelijk veel verstandiger om haar ego een halt toe te roepen. 
Tot mijn 26ste, verwarmde ik mijn huis met een houtkachel. Toegegeven, zelf houthakken deed ik niet. Maar elke winterochtend glinsterden de sterretjes op mijn bevroren dekens, nadat ik een nacht lang de stoof niet had kunnen aanhouden. Toen ik vervolgens verhuisde en centrale verwarming kreeg, wist ik niet wat mij overkwam. Niet om het kwartier een blok op het vuur gooien. Altijd overal behaaglijke warmte. Zelfs na enkele jaren vind ik dat nog steeds alles behalve vanzelfsprekend.  In de liefde is het niet anders. Laat uw eega regelmatig in de kou staan (zie ook tip 5).  Pas dan zal ze ten volle beseffen hoezeer ze het getroffen heeft.

3.  Zoals het klokje thuis tikt…
Begin bij de basis. Pik af en toe haar huissleutel, waardoor ze niet binnen kan en voelt hoe het is om dakloos te zijn. Parkeer haar auto ( bijvoorbeeld tijdens het boodschappen doen) stiekem een blokje verder,  zodat ze zich herinnert hoe het is om alles te voet te moeten doen. Blokkeer de gezamenlijke rekening en kredietkaarten, en bezorg haar kopzorgen met een imaginair financieel probleem. Laat de kinderen eens iets te vroeg door een kennis van school ophalen, zonder haar te verwittigen.  Programmeer een sportzender op het Vijftv-kanaal. Verstop al de chocola. Prop één van haar slipjes in de slang van haar stofzuiger, waardoor die niet meer zuigt en ze de vloer met de bezem te lijf moet  gaan. Veeg nimmer uw voeten en mors sigaretten as, chipskruimels en/of diverse biersoorten  (die u vanzelfsprekend uit verschillende glazen drinkt, die allemaal afgewassen moeten worden).  Zet niet alleen regelmatig de verwarming af maar trek af en toe ook eens het snoer van de vaatwasser en wasmachine uit –  zij zal denken dat haar apparatuur kapot is (welke vrouw checkt nu of de stekker er in zit) en in afwachting van de technicus haar taken met de hand moeten uitvoeren. Niet alleen beseft  uw vrouw hierdoor wat een luxe het is om helpende machinerie te hebben, ze krijgt het eveneens te druk om na te denken. En dàt, beste lezer, is het grootste cadeau dat u haar kunt geven.
De meeste vrouwen zijn namelijk verslaafd aan denken, meer bepaald aan het verzinnen van doemscenario’s - met alle emotionele gevolgen van dien. “Wat zullen die en die wel zeggen”, “Wat zal er wel niet gebeuren als”, etc.  Bovendien zijn ze vaak vreselijk onzeker, wat resulteert in faalangst. Faalangst is een vicieuze cirkel: je denkt dat je iets niet kunt, gaat daarom niet tot het uiterste,  met middelmatig resultaat als gevolg waardoor je denkt… dat je het niet kunt. Faalangst is vooral ook een luxeprobleem: het betekent namelijk dat je de tijd hebt om te denken dat je iets niet kunt – in plaats van het gewoon meteen te moeten doen. Neem een vrouw die tijd af, zet haar in situaties waarbij ze haar grenzen moét verleggen en haar zelfvertrouwen stijgt aanzienlijk.  Een win win situatie voor beide partijen:  een zelfverzekerde vrouw  is gelukkiger én zoekt minder bevestiging van buitenaf dus…  zet ze het niet langer op een klagen.

4. Dat heet dan gelukkig zijn
Ook een emotioneel crashdieet doet wonderen. Stop met (schijnbaar) naar uw vrouw te luisteren, zwijg in alle talen over uw eigen gevoelens en trap regelmatig ‘per ongeluk’ op haar hart. Zorg ervoor dat ze zich terug herinnert hoe het is om – zoals véél  vrouwen-  een eenzame single te zijn en bij niemand terecht te kunnen in tijden van nood. Toverformules zijn: “Geen tijd”  en de doeltreffendste/pijnlijkste: “Hier heb ik écht geen zin in.” Ontzeg haar de slachtofferrol door de daderrol te weigeren. Verwijt zij u dat u haar tekort doet, antwoord dan dat zij zelf verantwoordelijk is voor haar geluk. Of zoals de Griekse filosoof Aristoteles al wist: ‘Het geluk behoort aan hen, die aan zichzelf genoeg hebben’. Zonder vraagteken.

5. Rusland voor beginners
In artikel 4 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, is er een verbod op dwangarbeid opgenomen. Gelukkig zijn ze in Rusland net iets ruimdenkender.  Olie-arch Michail Chodorkovski  (die in 2004 de rijkste Rus en de 17de rijkste man ter wereld was)  zit wegens belastingsontduiking al  7 jaar in JaG 14/10,  een afgelegen strafkamp in de Oost-Siberische regio Tsjita, zo’n dikke 5000 kilometer ten oosten van Moskou. Ze hebben daar zelfs een Banja (Russische sauna, nvdr) dus als eerder genoemde tips niet werken, zit er niets anders op dan vrouwlief onder het mom van een ontspannend welness-tripje, op de trein naar Siberië te zetten.  Ze hoéft er niet per se in de uraniummijnen te werken – er is ook een cementfabriek waar zelfs nog een aardig zakcentje bij te verdienen valt. Blijft uw vrouw toch klagen, dan kan ze terecht in het barbaarse strafkamp Jamal-Nenets, net boven de poolcirkel. Omringd door een eindeloze vlakte van sneeuw en ijs, met af en toe een rendier, zal ze zich vol heimwee de knusse kerstmissen thuis herinneren. Als zij u via een krakerige telefoonlijn nederig smeekt om voor u een kalkoen te mogen bereiden, is uw vrouw klaar om huiswaarts te keren.


eerder verschenen in Ché





1 opmerking: