Posts

JE MOET LIEF ZIJN WANT JE BENT HOOGSENSITIEF

Afbeelding
Ik heb net een oude mailbox open gedaan. Daarin zit een mail van een mevrouw die me verwijt dat ik niet aardig ben geweest in een column. Dat mag niet, volgens deze mevrouw, omdat ik hoogsensitief ben. Het is een argument dat ik wel vaker hoor. Hoogsensitieve mensen mogen blijkbaar enkel lief en zacht zijn. (Net zoals veel meisjes leren dat ze braaf en beleefd moeten zijn.) Hoogsensitiviteit is een karaktereigenschap en definieert geen totaal mens. Je kunt perfect hoogsensitief zijn én een afwijkende mening hebben. Hoogsensitief zijn én kritische grappen maken. Maar vooral: hoogsensitiviteit is geen synoniem voor lange tenen en zelfmedelijden. Noch voor watje.
Hoogsensitief zijn betekent dat je andere hersenen hebt: wanneer je informatie binnenkrijgt, worden er meer gebieden in de hersenen tegelijk aangesproken dan bij een niet-hoogsensitief mens. Er worden ook meer onderlinge verbindingen gemaakt. Dit resulteert in een diepgaande verwerking en kan in overprikkeling uitmonden wanneer de…

WEES ELKAARS PSYCHIATER

Afbeelding
Een kwart van de Vlamingen met psychische problemen kropt zijn gevoelens op of durft geen professionele hulp te vragen. Dat blijkt uit een onderzoek van CM en de UGent. De mutualiteit lanceert daarom een nieuw leesteken: .?. Die combinatie van een punt, een vraagteken en nog een punt heet het 'oprechtevraagteken”. Het benadrukt dat de vraagsteller écht geïnteresseerd is in jouw antwoord. Dus wanneer men vraagt hoe het gaat, gevolgd door een gewoon vraagteken, is men níét geïnteresseerd. Goed om te weten. Volgens de mutualiteit is het oprechtevraagteken geen overbodige luxe. Te veel Vlamingen zwijgen. Vooral mannen vechten met taboes: onze cultuur zou voorschrijven dat zij zich altijd sterk moeten houden. Terwijl een man die zijn kwetsbaarheid durft te tonen juist écht sterk is, maar dat beseft Jan met de pet blijkbaar niet. Ook oudere Vlamingen zouden geleerd hebben om stil hun plan te trekken. Zo belanden zij in een emotioneel isolement. Volgens psychiater Dirk De Wachter moeten…

LEVENSLESSEN VAN EEN KLEINE LEERMEESTER

Afbeelding
Ik werk aan een nieuw non-fictieboek. Het onderwerp mag geen verrassing zijn: het moederschap bezielt me. Maar het wordt geen betweterig boek over hoe je moet opvoeden. Het wordt een nederig boek over wat ik van mijn kind leer. Hoe hij mij een spiegel voorhoudt, dag in dag uit. Want sinds hij in mijn buik zat, groei ik met hem mee. Noem het levenslessen van een kleine leermeester. Het is mijn opzet om mijn ervaringen te bundelen in een boek dat voor zowel ouders als kinderloze mensen met ‘groeidrang’ herkenbaar én inspirerend kan zijn.

ZAL HET NET ALS JE BESTSELLER ‘LEVEN ZONDER FILTER’ OVER HOOGSENSITIVITEIT GAAN? ‘MOEDER ZONDER FILTER’, ZEG MAAR?
Hoogsensitiviteit is een onderdeel van wie ik ben, daar valt dus niet aan te ontkomen. Ik krijg regelmatig de vraag hoe ik als hoogsensitief mens het moederschap beleef en daar zal dit boek zeker een ruim antwoord op geven. Maar hoogsensitiviteit is niet het hoofdonderwerp. Ik wil geen one-trick pony zijn.

WAS JE NIET AL BEZIG AAN ‘DE DICTATUU…

KLUTN

Afbeelding
In het West-Vlaamse Houthulst heeft een dekstier zijn penis gebroken. Hij was aan het paren toen er een mughelikopter in de weide landde voor een medisch noodgeval en het beest zo hevig schrok dat hij een verkeerde beweging maakte. De eigenaar vraagt nu een schadevergoeding van 4.000 euro, want zo veel kost zo’n stier ongeveer. U begrijpt dat hier vermoedelijk een pittig telefoongesprek aan vooraf is gegaan. Receptioniste: “Met het algemeen ziekenhuis, wat kan ik voor u doen?” Boer: “Onze Gust zat zjuuste op ons Magda en ton kwam daar junder helicopter aan, akkerdjie!” Receptioniste: “Pardon?” Boer: “Onze Gust zijne perluut stak er al in! En nu is hem voe de klootn!” Receptioniste: “Wilt u graag dat ik u doorverbind met de afdeling Urologie?” Boer: “Nint, zurkeltrutte, ik wil mien klutn were!” Receptioniste: “Dan denk ik dat u zeker bij Urologie moet zijn. Momentje...” Boer: “Dwaze kalle, zie je mie al met een stier naar de klieniekke gaan? Held, dat moe’k ebben! Held!” Uiteindelijk slaagde…

zwangerschapsverlof

Lieve mensen,

Ik ben met zwangerschapsverlof. Gelieve mij geen e-mails te verzenden met verzoekjes, hulpvragen, levensverhalen  of klachten. Ik focus mij nu graag volledig op de nakende bevalling en mijn zoon.

Dank voor jullie begrip!
Hartelijke groet, Fleur

GENIETEN!!!

“U bruist van de energie, voorzichtig wordt uw buikje zichtbaar”, beweert de nieuwsbrief in mijn mailbox. Vermoeid staar ik naar het scherm. Dan naar mijn buik, die bol staat alsof ik dagelijks met slagroomtaart ontbijt. Ik heb me op die nieuwsbrief ingeschreven om de vorderingen van mijn kindje op de voet te volgen. Om te weten wanneer de hersentjes en het skeletje worden gevormd, zodat ik extra gezonde vetten en calcium kan eten. Dat ik tevens word ingelicht over gangbare zwangerschapskwaaltjes, komt van pas. In mijn omgeving hebben de meeste vrouwen hun zwangerschap fluitend beleefd. Lezen dat ik niet de enige ben met olifantspoten, evenwichtsstoornissen, aanhoudende misselijkheid en een aversie voor lichaamsgeuren, stelt gerust. Maar nu wijk ik toch af van het gemiddelde. Ik ben geen vrouw die na twaalf weken zwangerschap weer door het leven stuitert. Ik ben een dweil. Er wordt wel beweerd dat ik straal, maar dat is een lepe truc van de natuur om anderen tot voortplanten te overha…

BLAUWE OGEN

Afbeelding
Mijn vriend en ik liggen in de zon. Hij leest een roman, ik luister met gesloten ogen naar de geluiden in de tuin. Ik denk aan het chatgesprekje dat ik die morgen met P. had, een vriendin waarmee het contact was verwaterd. Ze vertelde dat ze levensecht van me had gedroomd: dat ik een boekje in haar brievenbus was komen stoppen. “Ik ben ‘s morgens gaan kijken of ik écht geen post had”,schreef ze, gevolgd door een smiley. Daarna biechtte ze op dat ze door een moeilijke tijd gaat. P. krijgt veel tegenslagen te verwerken. Het herinnert me aan onze ontmoeting. Toen was zij een jaar of negentien en ik begin de twintig. We liepen elkaar tegen het lijf in het underground uitgaansleven en ik herkende haar als de beeldschone kleuter met de grote blauwe ogen die ooit naar hetzelfde schooltje ging als ik. In een groezelig café met luide dancebeats, met een smeulende sigaret en een te groot glas bier, vertrouwde ze me toe dat ze door een zware periode ging. En ik trok haar onder mijn vleugels, uit…

HERENIGING

Na een dikke vijf weken staat mijn geliefde plots in de gang. Met een andere geur, langer haar, een koffer vol vuile kleren. Terug van zijn werk in het buitenland. Hij ziet er afgepeigerd uit. We vallen elkaar in de armen. Zijn lippen zijn voller dan ik me kon herinneren, zijn vingertoppen vertrouwd. Al gauw wordt de hereniging in de slaapkamer voortgezet. Zijn blik dwaalt over mijn lichaam, blijft even hangen ter hoogte van mijn borsten, zakt dan naar omlaag. Hij proest het uit. “Jij … jij hebt echt een buikje gekregen!” De tranen staan in zijn ogen, zijn grimas is aanstekelijk. Ik kijk naar hem, dan naar mijn zwellende, zwangere lijf en barst ook in lachen uit. “Ik zie eruit als een blote kerstman!”, roep ik uit. “Maar nee …”, sust hij onmiddellijk. “Zo dik ben je niet. Nog niet! Het is vooral heel lief om te zien.” Hij neemt me in zijn armen en voor het eerst in weken voel ik me geborgen. Allebei komen we thuis.
“Ik zal misschien niet dezelfde zijn als vroeger”, waarschuw ik later, …

GESCHENK VAN GOD

Afbeelding
Paus Franciscus noemt seks een geschenk van God. Via via had ik al gehoord dat Hij op de eerste dag het licht schiep. Dat daarna het hemelgewelf en de zee volgden, alsook planten en bomen, zon, maan, sterren en seizoenen, dagen en jaren. Er kwamen heel wat dieren bij, en toen schiep God de mens, naar zijn eigen evenbeeld. Daarna zag Hij dat het goed was en gelastte een rustdag in. Nergens vermeldt het scheppingsverhaal hoe God op het idee kwam de mensheid ‘seks’ te schenken.Toch kan dat maar op één manier zijn gegaan. Het gebeurde op die zevende dag. God rekte zich ­behaaglijk uit op een berg wolkjes, wreef over zijn lange baard en zei tegen Sint-Pieter en enkele engelen: “We moeten die mensen nog iets geven om hen bezig te houden.”
Sint-Pieter dacht na en opperde: “Een orgaan. Iets om achterna te lopen.”
Een engel wist: “Een drijfveer, een reden om stappen te blijven ondernemen. Anders wordt het maar saai daar beneden, en naar een ander uitzicht kunnen we voorlopig niet zappen.”
Een twee…

WINNEN EN VERLIEZEN

Afbeelding
Omdat mijn vriend in het buitenland verblijft voor zijn werk, vergezelt mijn moeder me naar de eerste echo. Ze lacht als ze ziet dat ik me heb opgekleed. Wijzend naar mijn witte pumps met goudkleurige tippen proest ze: “Dat zijn feestneuzen!”
“Het is dan ook feest”, antwoord ik, eveneens lachend. “Ik zal mijn kindje voor de eerste keer zien!”

In het ziekenhuis delen we de wachtkamer met twee oudere dames die op luid fluisterende toon hun vaginale ongemakken bespreken. Echt feestelijk is het niet. Af en toe komt er een vrouw met een kinderwagen voorbij en probeer ik een glimp van haar baby op te vangen. Dat ik er over enige tijd zelf een in mijn armen zal houden, lijkt nog een droom. Na mijn eerdere miskramen hoor ik misschien extra op mijn hoede te zijn. Maar ik heb het wezentje in mijn buik al in mijn hart gesloten. Die moed wil ik als moeder in spé opbrengen.

De gynaecologe roept mijn naam af, mijn moeder en ik gaan haar kabinet binnen. Na een reeks vragen is het tijd voor het onderzoe…

VERZET

Afbeelding
Veertien dagen hebben we de prille zwangerschap samen beleefd. Hij sleurde kilo’s broccoli naar ons hol, tot mijn obsessie in afkeer veranderde en alles weer werd uitgespuugd. Hij raadde me aan om naar mijn lichaam te luisteren als mijn ogen om klokslag drie uur dichtvielen, en dutjes te doen. Hij hoorde mijn geratel over oortjes en kaakjes aan, die - nu al! - vorm kregen. En toen was hij weg. Vijf weken naar het buitenland. Voor zijn job. Het kon niet anders. “Als ik nu hard doorwerk”, had hij beloofd, “kan ik meer thuis zijn zodra de baby er is.” Ik had geknikt, ik begreep het. En ik zou die periode zonder hem wel doorkomen, zoals gewoonlijk.

Maar kon ik me vroeger uitstekend alleen bezighouden, nu lukt dat niet meer. Sinds het vertrek van mijn vriend vegeteer ik op de bank. Ik heb geen energie om aan mijn roman te werken, om te schilderen, piano te spelen of een boek te lezen. Mijn hersenen willen niet mee. Ik sta op, schrijf een column voor de krant, probeer wat te wandelen en bren…