Posts

GENIETEN!!!

Afbeelding
“U bruist van de energie, voorzichtig wordt uw buikje zichtbaar”, beweert de nieuwsbrief in mijn mailbox. Vermoeid staar ik naar het scherm. Dan naar mijn buik, die bol staat alsof ik dagelijks met slagroomtaart ontbijt. Ik heb me op die nieuwsbrief ingeschreven om de vorderingen van mijn kindje op de voet te volgen. Om te weten wanneer de hersentjes en het skeletje worden gevormd, zodat ik extra gezonde vetten en calcium kan eten. Dat ik tevens word ingelicht over gangbare zwangerschapskwaaltjes, komt van pas. In mijn omgeving hebben de meeste vrouwen hun zwangerschap fluitend beleefd. Lezen dat ik niet de enige ben met olifantspoten, evenwichtsstoornissen, aanhoudende misselijkheid en een aversie voor lichaamsgeuren, stelt gerust. Maar nu wijk ik toch af van het gemiddelde. Ik ben geen vrouw die na twaalf weken zwangerschap weer door het leven stuitert. Ik ben een dweil. Er wordt wel beweerd dat ik straal, maar dat is een lepe truc van de natuur om anderen tot voortplanten te overha…

BLAUWE OGEN

Afbeelding
Mijn vriend en ik liggen in de zon. Hij leest een roman, ik luister met gesloten ogen naar de geluiden in de tuin. Ik denk aan het chatgesprekje dat ik die morgen met P. had, een vriendin waarmee het contact was verwaterd. Ze vertelde dat ze levensecht van me had gedroomd: dat ik een boekje in haar brievenbus was komen stoppen. “Ik ben ‘s morgens gaan kijken of ik écht geen post had”,schreef ze, gevolgd door een smiley. Daarna biechtte ze op dat ze door een moeilijke tijd gaat. P. krijgt veel tegenslagen te verwerken. Het herinnert me aan onze ontmoeting. Toen was zij een jaar of negentien en ik begin de twintig. We liepen elkaar tegen het lijf in het underground uitgaansleven en ik herkende haar als de beeldschone kleuter met de grote blauwe ogen die ooit naar hetzelfde schooltje ging als ik. In een groezelig café met luide dancebeats, met een smeulende sigaret en een te groot glas bier, vertrouwde ze me toe dat ze door een zware periode ging. En ik trok haar onder mijn vleugels, uit…

HERENIGING

Afbeelding
Na een dikke vijf weken staat mijn geliefde plots in de gang. Met een andere geur, langer haar, een koffer vol vuile kleren. Terug van zijn werk in het buitenland. Hij ziet er afgepeigerd uit. We vallen elkaar in de armen. Zijn lippen zijn voller dan ik me kon herinneren, zijn vingertoppen vertrouwd. Al gauw wordt de hereniging in de slaapkamer voortgezet. Zijn blik dwaalt over mijn lichaam, blijft even hangen ter hoogte van mijn borsten, zakt dan naar omlaag. Hij proest het uit. “Jij … jij hebt echt een buikje gekregen!” De tranen staan in zijn ogen, zijn grimas is aanstekelijk. Ik kijk naar hem, dan naar mijn zwellende, zwangere lijf en barst ook in lachen uit. “Ik zie eruit als een blote kerstman!”, roep ik uit. “Maar nee …”, sust hij onmiddellijk. “Zo dik ben je niet. Nog niet! Het is vooral heel lief om te zien.” Hij neemt me in zijn armen en voor het eerst in weken voel ik me geborgen. Allebei komen we thuis.
“Ik zal misschien niet dezelfde zijn als vroeger”, waarschuw ik later, …

GESCHENK VAN GOD

Afbeelding
Paus Franciscus noemt seks een geschenk van God. Via via had ik al gehoord dat Hij op de eerste dag het licht schiep. Dat daarna het hemelgewelf en de zee volgden, alsook planten en bomen, zon, maan, sterren en seizoenen, dagen en jaren. Er kwamen heel wat dieren bij, en toen schiep God de mens, naar zijn eigen evenbeeld. Daarna zag Hij dat het goed was en gelastte een rustdag in. Nergens vermeldt het scheppingsverhaal hoe God op het idee kwam de mensheid ‘seks’ te schenken.Toch kan dat maar op één manier zijn gegaan. Het gebeurde op die zevende dag. God rekte zich ­behaaglijk uit op een berg wolkjes, wreef over zijn lange baard en zei tegen Sint-Pieter en enkele engelen: “We moeten die mensen nog iets geven om hen bezig te houden.”
Sint-Pieter dacht na en opperde: “Een orgaan. Iets om achterna te lopen.”
Een engel wist: “Een drijfveer, een reden om stappen te blijven ondernemen. Anders wordt het maar saai daar beneden, en naar een ander uitzicht kunnen we voorlopig niet zappen.”
Een twee…

WINNEN EN VERLIEZEN

Afbeelding
Omdat mijn vriend in het buitenland verblijft voor zijn werk, vergezelt mijn moeder me naar de eerste echo. Ze lacht als ze ziet dat ik me heb opgekleed. Wijzend naar mijn witte pumps met goudkleurige tippen proest ze: “Dat zijn feestneuzen!”
“Het is dan ook feest”, antwoord ik, eveneens lachend. “Ik zal mijn kindje voor de eerste keer zien!”

In het ziekenhuis delen we de wachtkamer met twee oudere dames die op luid fluisterende toon hun vaginale ongemakken bespreken. Echt feestelijk is het niet. Af en toe komt er een vrouw met een kinderwagen voorbij en probeer ik een glimp van haar baby op te vangen. Dat ik er over enige tijd zelf een in mijn armen zal houden, lijkt nog een droom. Na mijn eerdere miskramen hoor ik misschien extra op mijn hoede te zijn. Maar ik heb het wezentje in mijn buik al in mijn hart gesloten. Die moed wil ik als moeder in spé opbrengen.

De gynaecologe roept mijn naam af, mijn moeder en ik gaan haar kabinet binnen. Na een reeks vragen is het tijd voor het onderzoe…

VERZET

Afbeelding
Veertien dagen hebben we de prille zwangerschap samen beleefd. Hij sleurde kilo’s broccoli naar ons hol, tot mijn obsessie in afkeer veranderde en alles weer werd uitgespuugd. Hij raadde me aan om naar mijn lichaam te luisteren als mijn ogen om klokslag drie uur dichtvielen, en dutjes te doen. Hij hoorde mijn geratel over oortjes en kaakjes aan, die - nu al! - vorm kregen. En toen was hij weg. Vijf weken naar het buitenland. Voor zijn job. Het kon niet anders. “Als ik nu hard doorwerk”, had hij beloofd, “kan ik meer thuis zijn zodra de baby er is.” Ik had geknikt, ik begreep het. En ik zou die periode zonder hem wel doorkomen, zoals gewoonlijk.

Maar kon ik me vroeger uitstekend alleen bezighouden, nu lukt dat niet meer. Sinds het vertrek van mijn vriend vegeteer ik op de bank. Ik heb geen energie om aan mijn roman te werken, om te schilderen, piano te spelen of een boek te lezen. Mijn hersenen willen niet mee. Ik sta op, schrijf een column voor de krant, probeer wat te wandelen en bren…

DIKKE TRANEN

Afbeelding
Vlak voor we naar de fertiliteitskliniek vertrekken, staan mijn vriend en ik nog even in onze tuin, aan de oever van de rivier. Het is een zonnige lentedag. De bergeenden onthullen hun nieuwe kroost, dat maar liefst twintig kuikentjes telt. En in het groene water, waar de gele plomp ontluikt, ontdekken we miljoenen dikkopjes, zwart als drop.

Meer dan een jaar proberen we nu zwanger te raken. Ik kreeg twee miskramen en ging twijfelen aan mijn lijf. De angst dat ik nooit een kind zou kunnen krijgen, begon almaar zwaarder te wegen. Toen ik daarover sprak met mijn huisarts, stelde zij voor om ons door te verwijzen. “Goed mogelijk dat ze in de fertiliteitskliniek geen enkele afwijking bij jullie vinden”, waarschuwde ze. “Het is niet abnormaal dat het niet meteen lukt, daar bestaan veel misvattingen over.” Maar ze legde eveneens uit dat we mogelijk erfelijk belast waren. En het leek me verstandig om dat uit te zoeken, in plaats van te blijven afwachten en te merken hoe ik traag veranderde do…

BANG

Afbeelding
De afgelopen dagen sprak ik met drie vrouwen. Er was de vrouw die terugblikte op een huwelijk van dertig jaar. Ze vertelde dat liefde verandert, dat die rijpen kan en zich verdiepen, en dat hetgeen je in het begin zo aantrekkelijk vond niet de reden hoeft te zijn waarom je samenblijft. We hadden het over dat overmoedige ego, dat gestreeld wil worden door lust, begeerte, spanning, bewondering. En glimlachend besloot zij dat zij, op haar leeftijd, na al die jaren samen, ontroerd raakt door de ware kwaliteiten van haar man: zijn betrouwbaarheid, authenticiteit, bescheidenheid en daadkracht. Er was de vrouw die over vriendschap sprak. Die zich afvroeg of haar kleine kantjes haar tot een slechte vriendin maken. We kwamen uit bij acceptatie, van zowel het kleine als het grote, en dat het niet draait om perfectie maar om elkaars bereidheid aan zichzelf te werken. Dat het dankbaar is om de ander dan te zien groeien, soms van ver, soms van heel dichtbij. Er was de vrouw die over leven sprak. O…

TINDERDATE

Afbeelding
Wetenschappelijk onderzoek leert ons dat mannen en vrouwen de dating-app Tinder om verschillende redenen gebruiken. Hun doel is niet ware liefde. De mannen zouden hopen op een vlugge wip en zoeken het vlugst contact. De vrouwen zouden uit zijn op egostrelingen. Beiden gebruiken de app uit verveling. Omdat ze niets beters te doen hebben. Omdat hun leven steeds leger aanvoelt. Dat moet dus ongeveer zo gaan: Karel zit op het toilet en het duurt daar allemaal langer dan verwacht, dus grijpt hij naar zijn smartphone en opent de Tinder-app. Hij swipet langs een dertigtal profielfoto’s en selecteert meerdere vrouwen - men moet niet al zijn eieren onder één kip leggen - in de hoop dat een van hen er vanavond voor zorgt dat hij wat te doen heeft. Karels ogen glijden over een stel lange benen, een zwoele oogopslag, getuite, blinkende lippen. “Mmm”, mompelt hij. Alvorens zijn hand naar het wc-papier uit te steken, swipet hij nog een foto naar rechts. Emilia zit ook op het toilet. Daar duurt het ook…

NAAKT KUNST KIJKEN

Afbeelding
Met enige verbazing bekeek ik een foto van een man die volledig naakt, op zwarte sneakers en witte sokken na, een schilderij bestudeerde. Daarop waren een bos in herfsttinten en een kasteel afgebeeld, met daarachter besneeuwde bergtoppen tegen een bewolkte hemel. De man had niet één maar twee plooitjes onder zijn billen. Dat kon ook komen omdat hij zijn handen op zijn rug droeg en daarmee zijn achterwerk plat drukte. Ik zag nog een andere foto, van een poedelnaakte dame die aandachtig een schilderij met een vurige zonsondergang gadesloeg, haar rode haren leken er wel deel van uit te maken. En dan trok nog een derde foto mijn aandacht: van twee vrouwen, met hun blote kont naar de camera, die een grootschalige moderne installatie aanschouwden. Zo een waarvan je niet snapt waar het in godsnaam over gaat maar je doet alsof je het wel weet, want anders vinden ze je dom.
Het was de eerste keer dat het Parijse museum Palais de Tokyo gratis zijn deuren opende voor nudisten en die dag kwamen er …

NASAAL GENOT

Afbeelding
Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat er een groot verband bestaat tussen onze reukzin en de seksuele geneugten. Vrouwen zijn gevoeliger voor lichaamsgeuren en hormonen die opwinding veroorzaken. Daarom maken zij meer kans op een ­orgasme als zij, alvorens de lakens met ­iemand te delen, eens grondig hun reuk­orgaan reinigen. U begrijpt: nu dit nieuws bekend is, zal een zakdoek bovenhalen spoedig geïnterpreteerd worden als een prikkelende uitnodiging. Het wordt het equivalent voor nadrukkelijk met je wimpers knipperen en je lippen tuiten. Ik at eens een banaan bij een stoplicht en werd onthaald op een claxonorkest en enkele ­obscene gebaren. Beeld u eens in wat er gebeurt als ik binnenkort mijn neus op het zebrapad snuit. Daarom wil ik toch iets verduidelijken. Net zoals een vrouw een decolleté kan aantrekken omdat ze dat mooi vindt en niet omdat ze er iemand mee wil verleiden, kan een vrouw ook haar neus snuiten zonder daarmee te suggereren dat ze knalhard wil klaarkomen. Ook al z…