Posts

ALTIJD HETZELFDE

Afbeelding
Zondag was het zonnig, na een lange, donkere winter. De Vlaming kroop uit zijn schuilplaats om op te warmen, als hagedissen op een muurtje van stapelstenen. Vanuit mijn hangmat sloeg ik het schouwspel gade. Daarbij vroeg ik me af wat buitenaardse wezens daarvan zouden vinden. En of het niet beter was geweest met een klassieke soundtrack. Brahms of zo. Iets van een bovenaardse schoonheid. Eerst trok een stoet van oldtimer tractors door onze anders zo stille straat. Ik ontwaarde één chauffeuse, met een hoekige kaaklijn, gespierde ­armen en een schriele echtgenoot die trillend op het zitje boven het wiel zat, als een schoothond die door zijn baasje in de fietsmand was gepropt. Verder zaten er enkel mannen achter het stuur, met allerlei soorten hoofddeksels op. Sommigen hadden zich verkleed in een klassiek boertje, met een pet uit de vorige eeuw, een donkere kiel en een rode halsdoek vol witte noppen. Alleen de klompen ontbraken. Anderen waanden zich dan weer een cowboy. Een enkeling droeg…

HOERA, MIJN MAN IS EEN KLUSSER

Afbeelding
Heterokoppels die samen het huishouden doen hebben een beter seksleven. Dat blijkt uit wetenschappelijk onderzoek. Een Amerikaanse socioloog die daarbij betrokken was, ontdekte zelfs dat niet helpen bij de afwas voor problemen tussen de lakens zorgt. En wel omdat de meeste vrouwen vieze voedselrestjes uit de gootsteen pulken geen opwindend voorspel vinden. Dat is jammer. De wereld zou een aangenamere plek zijn mochten ze dat wél vinden. Maar God had blijkbaar andere prioriteiten toen hij Eva uit Adams rib schiep, dan haar te programmeren met een genetisch overdraagbare schimmelfetisj. Niets aan te doen. Uit het onderzoek komt tevens naar voren dat vrouwen veelal de minst populaire huishoudelijke taken moeten uitvoeren. Mannen maaien het gazon kort, soppen de wagen. Maar vrouwen moeten smerige onderbroeken wassen, huisdierkots op­ruimen en wc’s schoon schrobben. Een killer in de bedstee. Daarom komt het onderzoeksteam met een gouden tip: klaar alle klussen samen, ook de vieze, dan kan …

DRAKENTANDEN

Afbeelding
Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat wanneer ouders hun kroost willen overhalen tot groenten eten, het beter helpt om die groenten aantrekkelijker te ­maken dan te zeggen dat ze gezond zijn. Daarom krijgt het groenvoer in Delhaize vanaf morgen nieuwe namen. Wortelen worden ‘oranje raketten’, witlof ‘drakentanden’, sperzieboontjes ‘kikkerski’s’, kerstomaatjes noem je ‘clownsneuzen’ en paprika’s heten voortaan ‘schatkistjes’. Dat staat duidelijk op de plastic verpakking, zodat niemand zich nog kan vergissen. En zodat er nog wat meer plastic in de wereld komt, want laten we het woord ‘gezond’ vooral vermijden. Ik zie er wel een beetje tegenop om geconfronteerd te worden met die nieuwe benamingen. Om blije mama’s op Instagram te zien opscheppen over hun ‘oranje raketten’. Of om ze op een terrasje te horen kwaken over het wonderkind dat al zo goed ‘clownsneusjes’ eet.
Toen ik klein was, gebruikte mijn moeder andere woorden. Een kordaat “Je eet wat de pot schaft!” gold voor zowat alle g…

TWEETAL

Afbeelding
Mijn moeder is op bezoek. Ze komt wat eieren van onze kippen halen, om onder haar broedse hennen te stoppen. In het ouderlijk kippenhok wordt er immers volop geruzied over hetzelfde nest. Twee vastberaden kloeken zijn bovenop elkaar gaan zitten, als de aanzet van een gevederde totempaal. Voor ik mijn moeder een tiental eieren voor een tweede nest meegeef, maken we nog een wandeling. Het is een prachtige dag, een van de eerste lentedagen. Na de barre koude en ijzige wind warmt de zon onze ruggen op. Al gauw trek ik mijn jas uit. We volgen het jaagpad over de dijk, blikken uit over de rivier. Hier is het landschap zo anders dan bij mijn ouders, dan waar ik opgroeide. Hier zetten water en riet de toon. Er bestaan geen uitgestrekte akkers. Ik hoop dat mijn moeder zich niet stoort aan een verre hoogspanningsmast. We lopen langzaam - ze is moe. Voor ons klimmen twee uitgelaten tienermeisjes de dijk op. Hun benen lang en mager, hun dikke haar wapperend achter hen aan. “Ponyhaar”, zegt mijn mo…

MENSEN EN HUN GRENZEN

Afbeelding
Er werd aangebeld. Tweemaal, vrij dringend. Ik verwachtte geen bezoek, droeg een trainingsbroek, mijn haar zat in de war. Toen ik de voordeur opende, stond daar een mij onbekende man. Kalend, van middel­bare leeftijd, met een bril. Hij had al een statief opgesteld, hield een camera vast. “Hallo, Fleur”, zei hij. “Ik kom een ­foto nemen. Mijn hobby is op de foto gaan met beroemde mensen.” Verbaasd antwoordde ik dat ik dat niet wilde. Dat ik niet zo bekend ben - wat hij ontkrachtte. En dat ik niet wil dat mensen onaangekondigd voor mijn deur staan. Geërgerd haalde hij zijn schouders op. Toen besloot hij: “Als ik u dan toevallig fotografeer terwijl ge in uw straat aan het wandelen zijt… dat mag wel, hé.” Maar ik vond het ook een onprettige gedachte dat dit heerschap ergens in een berm zou liggen wachten voor het geval ik de benen ging strekken. Tenslotte ben ik geen aapje in de zoo. Dus ik zei weer nee, en de man haalde opnieuw ­geërgerd zijn schouders op. Daarna vroeg ik hem te vertrekke…

Interview over hoogsensitief zijn

Afbeelding
Interview door Hilde Smet in De Cocon, het magazine van HSP Vlaanderen.
Je kan je op dat magazine abonneren.



PLANEET PIKANT

Afbeelding
De Vlaamse seksbioscoop gaat eraan. In Antwerpen wordt de Ciné Royal gesloopt. In het Gentse Sexy World komen dagelijks mannen over de vloer, maar hoe lang nog? Uitbater Danny wil volhouden voor de gelijkgestemden - van dokwerkers tot dokters - die elkaar daar vinden. Dat spreekt tot mijn verbeelding.
Ten eerste vraag ik me af of je je beroep moet vermelden als je er een ticketje koopt. Of de loketjuf monotoon vraagt: “En in het dagelijks leven is meneer….” En je daar dan eerlijk op antwoordt: “Werkzaam in de agrarische sector, de veeteelt om precies te zijn.”
Ten tweede vraag ik me af hoe dat gaat, gelijkgestemden in de seksbioscoop vinden. Speur je in het donker naar die andere heteroman in de zaal, neem je naast hem plaats op de zompige zetel, hoor je zijn adem versnellen en bied je hem popcorn aan, op voorwaarde dat hij met zijn linkerhand in de bak grabbelt?
Het is mij volstrekt onbekend terrein en dat zal het wellicht blijven. Ik zie me daar nog niet zo vlug een vlieg op de muur zi…

LOSLATEN

Afbeelding
Het is me nog niet gelukt om zwanger te blijven. Meer dan een jaar heb ik mezelf daarom afgestraft, in stilte. Na iedere menstruatie of miskraam voelde ik me minder vrouw. Alsof ik faalde. Ik verfoeide mijn lichaam, dat al veel te verduren kreeg - ziektes, pijn, vernedering - maar zich desondanks wel staande hield. Ik trok naar ziekenhuizen, onderging onderzoeken en behandelingen, hoopte het verleden definitief achter me te kunnen laten. Ondertussen leken de vrouwen die ik ken met het grootste gemak in verwachting te raken. Op de sociale media postten virtuele vriendinnen foto’s van echo’s, groeiende buiken, pasgeboren kroost. Vlak na mijn eerste miskraam zei een vriendin die een moeilijke zwangerschap doormaakte: “Jij kreeg de miskraam die ik zo graag wou.” Ik probeerde me in haar schoenen te verplaatsen maar die uitspraak bleef een rake klap. Enkele maanden later ontdekte een andere vriendin dat zij in verwachting was, de week daarop bleek ik het ook weer. Ik zag ons al samen borstv…

LIEFDE VOOR TRUMP?

Afbeelding
Na het nieuws over de mogelijke affaires van Donald Trump met een pornoactrice en een playboymodel, verscheen hij voor het eerst sinds enige tijd weer samen met zijn vrouw in het openbaar. Ter gelegenheid van Pasen bezochten ze een dienst in de kerk waar ze elkaar dertien jaar ge­leden eeuwige trouw beloofden. Maar al hield het duo elkaars hand vast, het zag er allesbehalve liefdevol uit. Misschien is dat niet zo vreemd. Ik kan me moeilijk voorstellen dat Trump in staat is tot onbaatzuchtige liefde voor een ander. En los van die pornoster, dat playboykonijn en wie weet wie nog - een soapster zou perfect in dat illustere rijtje passen - is het wellicht onmogelijk om van Trump te houden. Toegegeven, in het verleden koesterde ik al eens gevoelens voor minder geschikte heerschappen. Omdat ik er meer van maakte dan het was. Neem nu de emotioneel onbeschikbare zuiplap die volgens mij zulke gevoelige blauwe ogen had. Of de emotioneel onbeschikbare zuiplap - ja, ik had een type - d…

VAARWEL, APRILVIS

Afbeelding
De aprilvis ligt bij het visafval. Vroeger ­legden ‘Het Journaal’ en de kranten ons op 1 april nog vrolijk in de luren, anno 2018 is onze humor veranderd. We willen cynische, complexe grappen, geen voor de hand liggende apenstreek. Bovendien bulkt het internet dagelijks van de mopjes en het fake news.
Als kind vond ik 1 april fantastisch. Wekenlang keek ik ernaar uit. Goede grappen bedacht ik niet - ik tekende barsten op de geliefde spiegel van mijn moeder maar zij zag ze niet, ik deed cornflakes in de pantoffels van mijn stiefzus en we kregen ruzie. Nee, ik vond het heerlijk om andermans grappen te onderscheppen en “kikker in je bil!” te roepen. Om met mijn nietsvermoedende stiefvader naar ‘Het Journaal’ te kijken, me af te vragen wat echt was en wat niet, en vanuit mijn ooghoek zijn gezicht in de gaten te houden. Het was een dag waarop volwassenen interessanter werden. Ze bleken lol te kunnen maken, uit het korset van hun plichten en regels te kunnen ontsnappen. Die oerb…

TRIP

Afbeelding
Twee weken heb ik op een trip gezeten in mijn zolderkamer. Tussen het schrijven van columns door bestonden mijn dagen uit schilderen en werken aan mijn roman. Nog nooit voelde ik mij zo levend, zo verrukt, zo vrij. Bovendien ervoer ik, bij elk woord dat ik schreef, bij elke verftoets die ik op het doek aanbracht, de verslavende aanwezigheid van mijn overleden vader. Alsof ik nauw met hem in contact stond. Het enige wat nog aan me knaagde, was de angst dat dit slecht kon zijn voor mijn relatie. Ik kende genoeg verhalen over eenzelvige, artistieke kerels die wel ergens een vrouw hadden zitten, maar zich vooral terugtrokken in hun ateliers, om daar te existeren voor de kunst. Die vrouwen waren vaak eenzaam, maar hielden vol uit bewondering of zelfs afhankelijkheid, mogelijk beschouwden zij hun toewijding als hun grootste talent. Wellicht was mijn vader ook zo’n man. Al stopte hij op een zeker moment met schilderen, hij bleef leven voor de kunst. Zou ik nu ook zo worden? Zou ik voortaan a…